Ο Δημήτρης Δημητρίου αναφέρει για την έκθεση:
Δεκαέξι δημιουργοί. Δεκαέξι διαφορετικές προσωπικότητες που νιώθουντην ίδια ανάγκη: να αγγίξουν τον Άλλο μέσα από το φως.
Η φωτογραφία δεν είναι η αποτύπωση του κόσμου, αλλά το αποτύπωμα της ψυχής πάνω στην ύλη. Σε αυτή την ομαδική συνεύρεση, δεκαέξι έτερα βλέμματα καταθέτουν τις πιο προσωπικές τους μεταφράσεις για το ορατό και το αόρατο. Δεν αναζητούν την ομοιομορφία, αλλά τη συνομιλία. Μετατρέπουν την ατομική τους σιωπή σε έναν κοινό, πολυφωνικό ψίθυρο, όπου η διαφορετικότητα γίνεται η μόνη κοινή πατρίδα.
Μέσα από ένα μωσαϊκό αισθήσεων οι δεκαέξι φακοί στρέφονται προς κάθε κατεύθυνση, ψηλαφώντας τα όρια της ανθρώπινης εμπειρίας:
Στους Δρόμους: Εκεί όπου ο χρόνος κυλάει βίαιος, οι δημιουργοί κλέβουν φευγαλέες σκιές, γεωμετρίες δομημένες στον χωροχρόνο και την κρυφή ποίηση της καθημερινής τυχαιότητας.
Στη Φύση: Εκεί όπου η σιωπή γίνεται κραυγή, αποθεώνεται η οργανική μνήμη της γης, το εφήμερο φως πάνω στα δομικά στοιχεία του περιβάλλοντος και το δέος μπροστά στο αέναο.
Στα Πρόσωπα: Εκεί όπου το βλέμμα συναντά το βλέμμα, τα πορτραίτα μετατρέπονται σε καθρέφτες της ανθρώπινης κατάστασης, χαρτογραφώντας πληγές, προσδοκίες και κρυμμένες αλήθειες.
Η ύλη της πραγματικότητας μεταμορφώνεται μέσα από δεκαέξι διαφορετικά φίλτρα. Η φωτογραφία ως καθαρή μαρτυρία, ως ένα ακατέργαστο ψήγμα αλήθειας αρνείται να παραδοθεί στη λήθη. Ο κόσμος ανασυντίθεται, αναδιαμορφώνεται και ξαναγεννιέται μέσα από την προσωπική αισθητική, σαν αφηρημένη έννοια που απέκτησε υφή και ρεαλιστική υπόσταση. Στα όρια της εννοιολογικής αναζήτησης, η εικόνα ξεπερνάει το κάδρο της, γίνεται ιδέα, σύμβολο, μια ανοιχτή ερώτηση-πρόταση προς τον θεατή, μια πρόσκληση για μια συνειδητή διείσδυση στο αφηρημένο.
Δεκαέξι άνθρωποι εκθέτουν την ευάλωτη πλευρά τους, όχι για να κριθούν απομονωμένοι, αλλά για να προχωρήσουν σε μια ομαδική αποτίμηση των προσωπικών τους εκφράσεων. Στον κοινό αυτό τοίχο, οι προσωπικές απόψεις και οι ατομικές εκφράσεις ενώνονται, γίνονται μια γέφυρα επικοινωνίας.
Τα «Έτερα Βλέμματα» μας υπενθυμίζουν ότι, παρόλο που ο καθένας μας κοιτάζει από το δικό του ξεχωριστό παράθυρο, όλοι μοιραζόμαστε την ίδια ανάγκη να βεβαιωθούμε ότι κάποιος υπάρχει εκεί έξω, που θα στρέψει το βλέμμα του στο δικό μας παράθυρο και θα συναντήσει το δικό μας βλέμμα, θα μοιραστούμε τι ίδιες αχτίδες φωτός θα διαμορφώσουμε κοινές οπτικές αντιλήψεις και θα μας διαπεράσουν κοινά αισθήματα.